Âl-i Beyt-i Muhammed

Bu kavram, Hz. Muhammed’in misyonunu, davasını yaşayan, yaşatan ve çağlar boyunca devam ettirenler demektir. Halk arasında özellikle Alevi çevreler, bu manayı Ehl-i Beyt kelimesi ile ifade ediyorlar. Fakat Kur’an’dan anlaşıldığına göre ehl-i beyt, kişinin sade aile efradı demektir. Büyük bir adamın Âli ise, kişinin dava arkadaşları; onun asıl görevinin ve önemli misyonunun en önde gelenleri demektir. Sadece yakın akrabaları demek değildir.

Hz. Muhammed’in misyonu, sonsuz bir Allah’a ve sonsuz ebedi bir hayata iman etmekle, dünya hayatındaki bütün zıt kavramları sırat-ı müstakimde, orta yolda birleştirip, barıştırıp, yaz ve kışı bahar yapmak idi. Evet, o, fakir ile zengini, kadın ile erkeği, dünya ile ahireti, beden ile ruhu, yasa ile devleti, İsa ile Musa’yı özellikle iman ile bilimi birleştirmekle, hiçbir maddi gücü yokken büyük dünya devletlerine egemen olabildi.

Fakat Emevi karşı darbesi, onun vefatından kırk sene sonra onun yolunu kesti; kendisi haber verdiği gibi Âl-i Beytini katle ve sürgüne maruz bıraktı. Bununla beraber Al-i Beyt canlı vahiy oldukları için yok olmadılar. Büyük alim Fazlurrahman’ın bildirdiğine göre değişik cemiyetler ve tarikatlar ismi altında yaşadılar.

Bununla beraber İslam Ümmeti, Şii ve Sünni ismiyle iki aşırı uç oldular. Yine, sırat-ı müstakim olan Muhammed’in misyonu kayboldu. Sünniler, Muaviye’ci oldular. Şiiler, Rafıziliği ve Safevi saltanatını Âl-i Beyt sandılar. Ali Şeriati’nin Ali Şia’sı ile Safevi Şia’sı kitabına bakabilirsiniz.

Bu kitap, Ehl-i Beyt hakikatini Kur’an ayetlerinden alan; ciddi, ilmi, dengeli giden bir çalışmadır.